Sommige ervaringen laten zich moeilijk uitleggen aan de buitenwereld. En kraambedpsychose is daar één van. Mensen kennen vaak het woord niet, laat staan de impact ervan — de verwarring, de angst, het gevoel jezelf kwijt te raken, en ook de eenzaamheid die daarna kan blijven hangen.
Nu ik als therapeut mensen begeleid, merk ik hoe belangrijk het is dat ervaringen gedeeld mogen worden zonder oordeel of schaamte. Mijn persoonlijke ervaring heeft geleid tot mijn boek Kraambedpsychose, waarin ik open schrijf over de periode dat ik het zelf meemaakte, over het herstel en de impact op het moederschap en mijn gezin.
Daarnaast vind ik het belangrijk dat ook de kant van de professionals belicht mag worden. Fragmenten uit medische dossiers van onder meer de verloskundige, psychiater en bedrijfsarts zijn verweven in mijn verhaal.
Mijn boek heb ik geschreven om ruimte te geven aan herkenning, bewustwording en de bespreekbaarheid ervan. Voor vrouwen die dit hebben meegemaakt, voor partners en familieleden die machteloos moesten toekijken en voor professionals die willen begrijpen wat een moeder in zo’n periode kan doormaken.
Als dit onderwerp je raakt of als je iemand kent voor wie dit steunend kan zijn, dan hoop ik dat het boek iets kan betekenen.
Karin den Oudsten BSc.
Postpartum Therapeut | Hypno- en regressietherapeut | EMDR-therapeut
GGZ Agoog | Coach | Gediplomeerd docent | Ervaringsprofessional
W www.karindenoudsten.nl | E info@karindenoudsten.nl
Voorzitter en grondlegger van Stichting Me Mam
W www.memam.nl | E info@memam.nl
T 010 438 08 75 | M 06 16 64 80 16
"Haar persoonlijke verhaal draagt bij aan een beter begrip van hoe het is om een kraambedpsychose mee te maken. Een aanrader voor moeders die dit ook hebben meegemaakt, voor hun naasten en voor professionals."
- Karlijn van Vlerken, MD MPhil
Opname boekpresentatie vrijdag 3 juli 2026
Impressie van de boekpresentatie
Kraambedpsychose verandert het leven van een vrouw én haar omgeving van de ene op de andere dag. Vijf dagen na de geboorte van mijn tweede kind overkwam mij dit ook. Sinds die tijd deel ik op deze website informatie, herkenning en tips voor vrouwen, partners en familieleden die hiermee te maken krijgen.
Van kraambedpsychose, ook wel postpartum psychose genoemd, wordt vaak gedacht dat het een verergerde vorm van een postpartum depressie is, maar dat is onjuist. Daarom is het nodig dat de huidige misvattingen over kraambedpsychose duidelijk beschreven worden.
Doelgroepen
Niet alleen de moeders die het meemaken, maar ook voor naasten en professionals is deze informatie interessant.
Misvattingen
Verontrustende misvattingen rond kraambedpsychose moeten worden verteld om duidelijk te maken hoe het daadwerkelijk zit.
Symptomen
Het signaleren van symptomen die behoren bij kraambedpsychose is belangrijk voor zowel de moeder als de professional.
Tips
Vanuit ervaringskennis zijn er diverse tips te benoemen waar moeders zelf mee aan de slag kunnen.
Veelgestelde vragen
In de loop der jaren heb ik veel vragen gekregen tijdens scholingen. Deze zijn hier verzameld om meer inzicht te krijgen.
Wat is een kraambedpsychose?
Een kraambedpsychose – ook wel postpartum psychose (PPP) genoemd - is een psychose die ontstaat na de bevalling. Voorafgaand aan de psychotische symptomen kan de moeder vaak slecht slapen en wordt ze rusteloos en prikkelbaar. Deze eerste verschijnselen kunnen enkele uren tot enkele weken na de bevalling beginnen, maar ook het stoppen met borstvoeding kan een aanzet zijn om psychotisch te raken.
Wanneer een vrouw in verwachting raakt, moet haar immuunsysteem bijgesteld worden, zodat haar lijf het kind niet afstoot. Is de vrouw bevallen van haar kind, dan moet het immuunsysteem weer teruggesteld worden naar de 'normale' stand. In die stand zorgt het immuunsysteem voor onderhoud en groei wanneer er geen schadelijke indringers in het lijf aanwezig zijn en voor oorlogvoering wanneer er wél ziekteverwekkers binnendringen.
Juist bij dat terugstellen van het immuunsysteem in de normale stand ná de bevalling gaat mis bij vrouwen die een kraambedpsychose ontwikkelen. De immuuncellen staan constant klaar om schadelijke indringers aan te vallen terwijl die er niet zijn en ze zich eigenlijk bezig zouden moeten houden met onderhouds- en herstelwerkzaamheden. De theorie is dat de immuuncellen in de hersenen daarbij ook in gevechtsklare stand staan, waardoor de hersenfuncties niet goed gefaciliteerd worden en de verwerking van informatie verstoord wordt.
